بسم الله الرحمن الرحیم

ساعاتی بر زمین می گذشت، که پشت به خورشید کرده بود..

حالا تمام تلاش خورشید و از عمق جان سوختنش..

تمام وساطت ماه و با تمام وجود تابیدنش..

تمام تلاش ستاره ها و ...

موثر نبود..

بی فایده..

تاریک شد.. سرد سرد..

و باد سردی که تمام اقالیمش را در می نوردید..

پرندگان نغمه سرا خفتند و جغدها به نغمه سرایی.. و خفاشها به پرواز..

جنبیدن جانوران موذی در وجودش را حس می کرد.. رشد می کردند و تکثیر..

ساعتها گذشت و سردتر شد..

و سبزه ها مُردند.. و پرنده ها.. و...

پشت به خورشید کرده بود..

اما !!!

******** 

می دانی زمین!

کافیست تو، برگردی!

همه چیزدر تب و تاب توست..

ماه، ستاره ها، خورشید..

********

پشت به خورشید کرده بود و در ظلمت سایه اش، با سوسوی چراغ قوه ای، به دنبال گمشده اش می گشت !

اما..

سایه توست که عیان را در تاریکی گم می کند..

بین او و خورشید که نباشی، گمشده ای نیست !!!

********

اللّهم عجّل لولیک الفرج